در هرکشوری رسانه های عمومی و دولتی، خصوصی و حزبی فعالیت می کنند. مخاطبان، خط مشی، قواعد و معیار ها و  ساختار مالکیت هرکدام از رسانه ها نوع خاصی از قواعد حرفه ای و نحوه پوشش اخبار و رویداد ها را ایجاب می کند. برای روزنامه ای حزبی چاپ عکس تمام قد و یا انعکاس تیتری تبلیغاتی به نفع کاندیدایی خاص بر اساس اصول حرفه ای این روزنامه قابل توجیه است. در مقابل روزنامه های عمومی و یا دولتی وظیفه دارند که بر اساس علایق عمومی حداقل نیاز های ضروری خبری مخاطبان عام خود را برطرف کنند. برای روزنامه ای که با بودجه و هزینه عمومی منتشر و در اختیار مخاطبان قرار می گیرد پوشش اخبار مربوط به سلامت و بهداشت، تغییر قوانین و سیاست های دولتی، انعکاس رویدادهای مرتبط با مسائل عامه مردم مانند اخبار ترافیک و یا پوشش برنامه های عمومی و دولتی به دور از جهت گیری تبلیغاتی در اولویت قرار می گیرد.

مشکل اینجاست که سیاستمدارن در ۲۰ سال گذشته به محض تکیه زدن بر صندلی های ساختمان پاستور روزنامه هایی را که با بودجه عمومی قرار است اداره شوند، ملک طلق حزب و جناح خود تلقی کرده اند. روزنامه ایران که مهمترین ارگان دولتی وابسته به موسسه دولتی انتشارات ایران است به دستور اکبر هاشمی رفسنجانی و برای تبلیغات و پروپاگاندای سیاسی حزب کارگزاران در آخرین سال های دولت سازندگی پا به عرصه مطبوعات گذاشت. بر خلاف روزنامه همشهری که در سال های اول حضور خود با توجه به مسائل شهری کارنامه قابل قبولی از خط مشی و ساست گذاری معطوف بر علایق عمومی را در کارنامه خود ثبت کرد، این روزنامه از بدو تأسیس یک پای منازعات سیاسی و حزبی مطبوعات در ایران بوده است.

تفاوت اینجاست که این روزها روزنامه ایران حتی شکل و ظاهر عمومی و دولتی خود را نیز حفظ نکرده است. تیتر درشت صفحه اول دیروز، ("بانک مرکزی: موسوی دروغ می گوید" ) ایران عصر را به سطح یکی از بولتن های زمان اتنخابات تنزل داد. این شماره روزنامه ایران عصر که به طور گسترده در تجمع هوادارن دکتر احمدی نژاد در مصلی توزیع شد و  در سطح شهر مورد استفاده تبلیغاتی قرار گرفت، نشانه آشکار استفاده از بیت المال به نفع اغراض و منافع حزبی و گروهی است. این روزها همه ستادهای انتخاباتی حریف را به دروغگویی متهم می کنند. افشای نام کسانی که به کمک رانت دولتی و عمومی به ثروت های کلان دست پیدا کرده اند یکی از مد های شعار های انتخاباتی ستاد ها در سطح شهر است. و درست در جلوی چشم همه مردم، روزنامه هایی که با بودجه عمومی و بیت المال و برای رفع نیازهای ضروری خبری مردم قرار است به فعالیت بپردازند فضای نشریات خود را حتی به ارائه آمار و اطلاعاتی که سخنان کاندیدایی خاص را تأیید می کند، اختصاص نداده اند. روزنامه ایران این روزها همانند اعتماد ملی، ارگان حزبی شیخ مهدی کروبی صفحات روزنامه خود را که با بودجه عمومی منتشر می شود به حمایت از کاندیدای خود و تخریب کاندیداهای مخالف اختصاص داده است و اینجاست که آدم به شک می افتد که : "بالاخره دم خروس یا قسم حضرت عباس؟"